Dag van de verpleging: binnenkijken bij Simeon & Hanna

“Kleinschaligheid en vrijwilligers maken dit huis bijzonder”

“Jij gaat de kasseien trotseren, Josée?”, vraagt verpleegster Veronique Wetzel aan een van de bewoners van woon-zorgcentrum Simeon & Hanna. “Ik ga hiernaast een koffie drinken”, antwoordt Josée terwijl zich alvast een weg naar de voordeur baant. “Sant’Egidio baat hiernaast koffiebar Amicii uit”, verduidelijkt Veronique. “De bar heeft veel aantrek (lacht). Onze ouderen glippen al eens graag weg naar daar.” 

 “Ook Simeon & Hannah maakt deel uit van Sant’Egidio”, voegt ze eraan toe. “Binnen de koepel de organisatie zijn er verschillende initiatieven voor en met kansengroepen. Zo werken we onder andere met daklozen, vluchtelingen, bejaarden, kansarme kinderen en met mensen met een beperking. Vanuit onze werking en vriendschap met ouderen, is het idee voor Simeon & Hanna ontstaan.”

rusthuis, vrijwilligers, ouders, bejaarden, verpleging, familie, cohousing
Verpleegster Veronique Wetzel in het midden. 

Familiehuis voor ouderen

“En ondertussen bestaan we al elf jaar. In april 2006 hebben we de deuren geopend. Officieel zijn wij een woon-zorgcentrum, maar eigenlijk zijn wij een familiehuis voor ouderen”, verduidelijkt ze. “Onze acht bewoners beschikken elk over een eigen kamer. Daarnaast hebben we een polyvalente ruimte, woonkamer, badkamers, keuken en een ruime tuin, een oase van groen pal in het stadscentrum.”

“Een fijne omgeving is belangrijk”, meent ze. “Rusthuizen blijven plaatsen waar je met velen samen bent, waar mensen vaak liever niet naartoe gaan; Mensen hebben moeite om hun eigen omgeving achter te laten. Van daaruit is de droom gegroeid om een huis te maken voor ouderen die zwakker worden. Het is niet omdat je ouder wordt, dat het leven niet meer aangenaam kan zijn.”

“Vandaar ook de naam ‘Simeon en Hanna’: Ondanks hun hoge leeftijd, keken Hannah en profeet Simeon reikhalzend uit naar de komst van het kindje Jezus”, weet Veronique. “Wij vonden het een mooie, symbolische benaming: ook al zijn we oud, er is altijd iets moois om naar uit te kijken. Het huis is vanuit een christelijke inspiratie opgericht, maar staat voor iedereen open, ongeacht de leeftijd en de nationaliteit.”

stadstuin, cohousing, Antwerpen

 

Huisgezin

“Om dit huis te begrijpen, moet je vanuit een thuissituatie denken en niet vanuit een instelling”, gaat Veronique verder. “De persoonlijke benadering staat hier centraal. We hebben vaste tijdstippen en ritmes, maar zijn ook flexibel. Zoals elk huisgezin. Zo wordt er bijvoorbeeld vanaf acht uur ontbeten, maar dat gebeurt niet noodzakelijk gemeenschappelijk. Iedereen komt en gaat, afhankelijk van eigen ritme en nood aan verzorging.”

“Daarnaast hechten we veel belang aan het zintuigelijke en de omgeving. We hebben dan ook bewust gekozen voor een gezellige, huiselijke inrichting en mentaliteit. Als er bijvoorbeeld koffie gezet wordt, vult de geur het huis en druppelen de bewoners de woonkamer binnen om samen een kopje koffie te drinken. De heel gewone dingen maken dit huis bijzonder ten opzichte van andere plaatsen waar bejaarden terechtkomen als ze zwakker worden en niet meer zelfstandig thuis kunnen wonen.”

Rusthuis van de toekomst?

“Daarmee wil ik zeker niet beweren dat andere rusthuizen slecht zijn en dit het enige goede alternatief is. Wij zijn ons ervan bewust dat het misschien niet haalbaar is om alle rusthuizen op deze manier te organiseren. Zeker niet met de huidige financiering. Grote rusthuizen krijgen namelijk tussen de 50 en 60 euro per dag per bewoner, terwijl wij het met 17 euro moeten doen.”

“Ik begrijp natuurlijk de logica achter de financiering wel”, voegt ze eraan toe, maar voor ons is het onmogelijk om het huis draaiende te houden op deze manier. Er wordt heel hard gewerkt om fondsen te werven. We geven onze bewoners graag een comfortabele thuis met verse maaltijden. En we werken ook anders dan grote rusthuizen natuurlijk. Zo kan een groter rusthuis het zich niet veroorloven om een kamer lang leeg te laten staan. Wij nemen onze tijd en vrijheid als iemand komt te sterven. Het huis heeft tijd nodig om daaraan te wennen, zowel de bewoners als de vrijwilligers.”

“Een rusthuis als Simeon en Hanna is dan misschien niet het prototype voor de toekomst, ik ben er wel van overtuigd dat onze maatschappij een mentaliteitswijziging nodig heeft”, meent Veronique. “We moeten afstand nemen van het concept waarbij enkel professionele krachten voor ouderenzorg instaan. In de toekomst zullen professionelen en mantelzorgers de krachten moeten bundelen.”

Vrijwilligers

“Ook hier werken we met heel veel vrijwilligers. En je voelt dat. Een goede vrijwilligerswerking is essentieel. Onze mensen offeren met veel plezier een stuk van hun vrije tijd op mee voor de bewoners te kunnen zorgen. Ik heb het geluk gehad om van mijn hobby mijn werk mogen maken. Ik heb jarenlang als verpleegster in het ziekenhuis gewerkt en ben al lang met Sant’Egidio verbonden als vrijwilliger.”

“Maar hier werken evengoed medewerkers die geen ervaring in de zorg hebben en ook attent, zorgzaam en professioneel met de ouderen omgaan”, vertelt Veronique. “Het is voor ons heel belangrijk dat er zo goed mogelijk en professioneel voor onze ouderen gezorgd wordt.”

rusthuis, vrijwilligers, ouders, bejaarden, verpleging, familie, cohousing

 

Nieuwe familie

Net zoals elk ander huisgezin, heeft ook ‘Simeon en Hanna’ een eigen dynamiek: “Het is sowieso een hele uitdaging om met verschillende karakters samen te leven. Soms ontstaan er echte vriendschappen, soms botst het. Sommigen zijn heel op zichzelf terwijl anderen heel de dag samen in de woonkamer elkaar entertainen. Denk daar nog verschillende ouderdomsprocessen-en problematieken bij, en je begrijpt dat het niet altijd even gemakkelijk is. Het is zoeken, maar de zoektocht meer dan waard. Dat vind ik ook zo mooi aan het huis, we kunnen aan iedereen, ongeacht zijn of haar persoonlijkheid, een thuis bieden”, besluit ze.

“We vinden het in ieder geval heel belangrijk dat niemand opgesloten in zijn kamer leeft. Iedereen maakt deel uit van het dagelijkse leven, ook wanneer ze zwakker worden. Dan voorzien we een oplossing op maat. Daar werken ook de andere bewoners aan mee. Het is hartverwarmend om te zien hoe ze met de eenvoudigste gebaren hun steentje bijdragen. Iedereen leeft mee. Hoe je het ook draait of keert, samen vormen we een nieuwe familie."

Open deur

“Sommige ouderen kennen we al van voor hun verblijf in Simeon en Hanna. Michel ken ik bijvoorbeeld al zo’n twintig jaar. Hij was vroeger zelf vrijwilliger bij Sant’Egidio. Hij ging ouderen ophalen voor de namiddagwerkingen met gebed en koffie in de wijken. Daarnaast ging hij ook, los van Sant’Egidio, als vrijwilliger gevangenen bezoeken. De laatste jaren kwam hij dan op dinsdag hier eten en voor hij aan zijn bezoek begon. En zo heb ik de Michel leren kennen die graag lasagne en witloofrolletjes met hesp in de oven eet (lacht).”

rusthuis, vrijwilligers, ouders, bejaarden, verpleging, familie, cohousing

 

“Maar niet elke bewoner heeft een voorgeschiedenis met de organisatie: “Voornamelijk komen ouderen bij ons terecht via onze werking, zowel via onze werking met ouderen als Kamiano. Maar er zijn ook andere manieren waarop mensen hier terecht kunnen komen. Dat verloopt allemaal natuurlijk, maar we doen niet aan actieve werving.”

Iedereen thuis in ’t Stad

“Iedereen van iedere generatie en van elke nationaliteit is hier uiteraard welkom. We halen de wereld binnen voor de ouderen. We willen de huidige tijdsgeest op een positieve manier aan onze ouderen tonen en zo een brug bouwen tussen verschillende generaties en nationaliteiten. Iedereen verdient een plaats in de samenleving. We hebben elkaar nodig. Hier heerst een microklimaat van hoe we de wereld dromen. “